Ik ben een beetje een “ver-buiten-het-normale” unieke samenstelling waarbij al snel blijkt dat ik niet zomaar een rolletje speel in onze samenleving. Mijn rauwe pure echtheid is soms een opluchting! Fck yess, tzal wel zijn. Ik ben een opluchting voor mezelf! En in mijn bijzijn kan het al eens zijn dat een ander eindelijk eens die toelating voelt om door te breken of eens wat anders uit wil proberen buiten “de normen”. Want over sommige dingen: I just don’t give a sh*t: imago, u gedragen volgens de norm, flink zijn, professioneel zijn, zelfs “spiritueel zijn”, etc., ik speel niet volgens eender welke regels. Maakt niet uit van wie of wat. Ik ben niet vast te pinnen in een kader of een groep. Ik volg los van alles gewoon puur mijn hart. And I love it. Ik ben gewoon inez. Ik ben een vree lief lammetje maar als ik iemand hoor regels prediken dan durf ik al eens al lachend vloeken en de boel doorprikken. ‘T is beter als we open blijven…
En zelf kunnen kiezen hoe of wat we willen zijn.
Vanuit ons eigen gevoel. Flexibel blijven. Dan kan onze ware aard meer en meer naar voren komen. Dat is een van mijn kantjes waar anderen soms eens iets aan hebben.
Dit klinkt misschien écht raar, maar: ik voel iets oplichten in mij als we het hebben over onze diepste zwaarste menselijke moeilijkheden in onze levens. Ik voel meteen mijn draagkracht openen, als vleugels van een adelaar, er is iets aan mij die gemaakt is om te werken in de schaduw, ik ga hier zelf ook doorheen. En er is een enthousiasme in mij, die echt heel graag bezig is met dit soort dingen. Alles wat pijn doet in een mens is een brug naar een herontdekking van iets..!….
Ik heb dit al superveel gezien en ervaren ook en daarom heb ik er ook zo veel vertrouwen in en het is net daarom dat ik zelfs enthousiasme kan voelen middenin de storm. En bij dat van een ander zeker. Want van buitenaf, als buitenstaander van een ander z’n leven, aangezien ik zelf niet in die storm zit, herken ik zo goed dat proces van herontdekken, vertrekkende vanuit een zeer moeilijke plek. Er licht iets in mij op die zo diep en vurig gelooft in de wilskracht van dat kleine stukje mens dat heilige kleine vlammetje die er zelfs in de duisternis toch nog zit.
Om te mogen zien hoe anderen, of ikzelf, die weg terugvinden naar zichzelf door de moeilijkheden heen, dat is voor mij een van de beste gevoelens die ik kan ervaren wanneer ik de kans krijg dit te mogen aanschouwen. De kracht, die sterkheid van een mens, is zo ongelofelijk mooi om te zien uitspelen. En ik geloof daar super krachtig diep in. Want ik heb de weg in mezelf al mogen zien. Ik voel mij het levende bewijs van deze kracht, en ik herinner anderen hier graag aan in momenten van vergeten.
Het is daarom dat ik deze zelf-transformatie praktijk heb geopend. Omdat dit het mooiste is. En ik ben zo enthousiast om dit ook in anderen te mogen zien en ervaren. Hier is het mogelijk. Hier zijn momenten van echte rauwheid, zwaarte, soms loslaten en open liefdevolle zelfreflectie mogelijk. Hier kan het. Want ik kan het. Met mezelf in de eerste plaats.
Ik ben volgens human design een projector. Of je dat nu kent of niet doet er niet toe, wat er gebeurt in mij is dit: ik spons het energie-veld van een ander op en als deze gefocust door me heen vloeit, dan vergroot alles explosief en ervaar ik een uitvergroot beeld van allerlei informatie vanuit het “veld” van de persoon die voor mij zit. Weet ik dan precies wat er aan de hand is? Neen. Heb ik antwoorden voor jou? Neen. Soms eens. Maar dat is niet the point. Wat ik heb is uitvergrootte informatie over jou.. ik voel de “manier waarop”, de onderliggende stromingen in je “zijn”, in je “veld” in dat moment.
Het is alsof ik luister naar muziek, als ik luister of kijk naar iemand dan neem ik de “muziek” van die persoon in mij op. Ik hoor niet alleen de noten die gespeeld worden maar voel ook de emotie, ondertoon en intentie(!) van de muziek.. Ik heb dit met mensen, alles. Er is altijd een vloed van informatie die door mij heen komt. Maar het is nooit letterlijk. Die informatie gaat door de ‘inez”-koker en komt er ook a la “inez” weer uit. Dit wordt al vaak eens theatraal, via mijn stem, armbewegingen of metaforen die een verhaaltje maken. Dat is een leuke, soms zelfs grappige manier om diepere lagen naar boven te brengen.
